Nieuw leven bij de buren

Het zien van een geboorte blijft een wonder.

School

Afgelopen week 2 dagen naar de grote school met 1200 kinderen en 3 dagen naar de kleine met 50 kinderen. Het is heel lang geleden dat ik 5 dagen achter elkaar naar school ging.

Er is veel te zeggen over de manier van lesgeven in een land als Nepal. (Er is veel overeenkomst met het onderwijs in Afrika en dat had ik wel verwacht). Ik heb besloten om het eerst allemaal maar eens rustig tot me te laten doordringen. Over het Nederlandse onderwijs is trouwens ook wel een en ander op te merken...

De tweede dag mocht ik gelijk de hele dag voor de klas omdat er een leraar ziek was.
Het is bijzonder om te zien hoe goed ze kunnen kopiëren en hoe zwak ze zijn als er iets productief van ze gevraagd wordt.
In ieder geval heb ik de lessen niet zo gegeven als de leerkrachten daar doen.... Dat zou me niet eens lukken.

Net als op de grote school begint de dag in rijen, met rek en strekken en het Nepalese volkslied

Computer les achter de 2 computers, terwijl de rest van de klas op een mat op hun beurt wacht en als de stroom (met enige regelmaat) uitvalt is het gebeurd.

Dans en muziek op de vrijdag middag

Blij naar school en blij weer naar huis.

Hazur ama

Oma (hazur ama)  is er altijd bij als ik eet.
Ze kijkt wat ik eet, hoe ik eet en hoeveel ik eet.

Wat is nooit een probleem. Haar zoon, schoondochter en kleindochters kunnen heerlijk koken.

Met lepel of vork eten vindt ze maar niks en een grote grijns verschijnt op haar gezicht als het me lukt eens flink met de handen te eten.

Als ik alles niet op krijg, kijkt ze me meewarig aan en wijst naar mijn buik.  Volgens mij vindt ze dat er veel meer in past.

Tussendoor oefenen we wat Nepalees:

shuva bihaani   goeie morgen
dhanyabaad      dank je wel
mitho chha       heerlijk is het
raamro              goed
taatopaani         heet water
pheribhetaulaa  tot ziens

Mijn eigen “douche” en andere weetjes...

Depack heeft het hokje naast de wc buiten schoon gemaakt, zodat ik die kan gebruiken om me te “douchen”. Dat heeft voordelen omdat ik niet op straat hoef te gaan staan, met ws het halve dorp om me heen. Ik heb nu een grote lege verfemmer die ik bij de straat kraan vul met koud water  en een thermoskan met heet water. Als ik dan in een bakje die twee gemengd over mijn hoofd giet heb ik lauw water voor mijn haren. 

Hazur Aamaa (oma van 86 jaar) vertelde, vertaald door haar kleindochter Asmita dat ze ongeveer 7 jaar geleden een ongeluk heeft gehad. Op de grote weg is ze aangereden door een vrachtauto. Ze was er ernstig aan toe.

De vrachtwagen probeerde nog achteruit te rijden omdat een overleden iemand minder kost dan iemand met ernstige verwondingen…

De oom van Asmita deed met haar het spelletje opgooien toen ze nog klein was. Omdat ze nogal een stevig kind was miste hij haar met opvangen waardoor ze haar beentje brak.

Gelukkig is het in beide gevallen weer goed gekomen!!

De buurman van 25 wilde wel graag wat vragen stellen en dat deed hij terwijl we een rondje door het dorp liepen. Hij heeft eigenlijk maar 1 wens, en dat is met een Nederlandse vrouw trouwen, of ik mss iemand voor hem kon regelen. Later bleek dat hij hier ook al een jaar of 5 getrouwd is.

Vandaag voor het eerst naar school. De vakantie is voorbij.

Elke dag wordt op de binnenplaats iedere klas in een lange rij verzameld (deed me aan vroeger denken)  en samen worden er wat rek en strek oefeningen gedaan. Daarna volgt het Nepalese volkslied en dan gaat iedereen naar zijn klas. Klik hier

Nog lang niet alle leerlingen waren en er een docent vertelde dat alles na een vakantie langzaam op gang komt. Volgens hem zijn vooral jongens niet altijd zo heel gemotiveerd om te leren op school. Als ze na de studie geld willen verdienen gaan velen naar bv Qatar, en met het werk daar heb je toch geen opleiding nodig.

De laatste 2 uur kwamen de lagere klassen bij elkaar in een lokaal en mochten de dansertjes zich op muziek uitleven. Een combi van Indiaas en Nepalese dansen. Allemaal blije gezichten, echt geweldig om te zien.

Het leven in Prasouni.

Het is hier winter en dat betekent dat de dagen meestal beginnen met een dichte frisse mist.

Om 4 uur ongeveer zet  ‘oma’ in het huis de radio aan, zo hoeft ze verder niemand te roepen! Beetje bij beetje volgen dan de geluiden van beweging en actie, terwijl ik me nog een paar keer omdraai trouwens…  De mensen zijn hier in het dorp voor een groot deel zelfvoorzienend. Bij elk huisje zie je wel een of meerdere waterbuffels, wat geitjes, loopeenden, kippen en een kleine groente tuin.

Ogenschijnlijk koetelen ze de hele dag door, bezig met de tuin het eten en schoonhouden van de eigen plek. Bijna alles gebeurd met de hand,kleren wassen, koe of buffel melken, planten en takken halen als voer voor het vee, mest ruimen, hout halen voor het kookvuur, meel malen onder een grote platte steen, rijst hakken onder een soort wip, chapaties maken en noem maar op. Met liefde wordt het eten gesneden en bereidt in een keuken van klei op een piepklein houtvuurtje dat meer of minder rookt.

Eigenlijk wordt er dus keihard gewerkt in primitieve omstandigheden... mijn respect voor mensen in dit soort landen is groot.

Het dorp is voorzien van elektriciteit wat regelmatig niet werkt. Het lijkt wel of de elektriciteit het vooral wel doet als het niet nodig is…. Midden in de nacht en een groot deel van de dag. Als het dan donker wordt en tijd voor het avond eten is het er vaak niet.

Bij de buren wordt over een dag of 7 een kalfje geboren. De buurman zal me roepen als het zover is. En ik mag ook best een keer mee om in de nacht de neushoorns te spotten en indien nodig weg te jagen door aan een touw te trekken waardoor er een steen tegen een stuk golfplaat aan slaat.

Afgelopen dagen was er een festival in het dorp van de Taru-mensen. Er was een markt waar men de levensstijl liet zien en er werd gezongen en gedanst. Als buitenlander en in het gezelschap van Depack, een brahmaan, kreeg ik een ere plaats op het podium.

Het is telkens weer bijzonder om mee te maken met hoeveel respect ik als buitenlander  in andere landen behandeld word, In Nederland heb ik zelf trouwens ook niks te klagen… Het zal de leeftijd zijn???

Parsouni, The place to be?

En zo ben ik dan 8-1-2017 op plaats van mijn bestemming hier in Nepal aangekomen

Parsouni,

Het is hier terug in de tijd, er is geen wifi en geen wc papier.
Er zijn ook geen Europeanen behalve ik dan nu.

(met een abonnement kan ik wel verbinding kan maken met internet.)

De huizen zijn van een soort bamboe en leem met een rieten dak.

Ik slaap 1 hoog in een naar verhouding luxe huis.
Wel met pannen onder mijn bed en jutezakken boven op een plank.
De gang wordt gebruikt voor de opslag van zakken rijst, emmers en gereedschap.

Prachtig uitzicht vanaf het dakterras en kans op een neushoorn in de achtertuin.

Mijn bed heeft een matras van stro en kussen van “beton”

Onderweg een emmer gekocht die ik als wc ga gebruiken anders moet ik ‘s nachts door de tuin. Wassen doet men bij een pomp langs de straat met soort van jurk aan.

Eten doe ik bij de familie op de grond, de keuken is van klei en bamboe, gelukkig deed ik onlangs yoga. 😊 Voor me de buffel, haar kalf en de geit

Het is nog vakantie en dus ben ik wel op mezelf teruggeworpen en dat zet me weer eens aan het denken over mijn motivatie en doelen in mijn leven...
Al jaren roep ik dat ik maar wat doe, soms voel ik me een ongeleid projectiel die gaat waar de wind me naar toe waait. Wat wil ik zelf? Is dit wat ik wil?

De mensen hier en wat ik zie en meemaak om me heen, maken het leven ook boeiend,

Er zijn 2 zusjes van 18 en 16 die wat spreken Engels. Ik heb besloten me in vrije uurtjes op Nepalees te storten als mijn hersenpan het toelaat. Er is weer veel wat plaats wil daar in mijn bovenkamer…

Oww ja en ipv borden met overstekende reeën hebben ze hier borden met overstekende tijgers langs de weg 😏

Een week Nepal

Nepal

Het begint al met grote verschillen... Business class door plaatsgebrek, champagne en een arabisch voorgerecht

Nepal cq Tibet vlaggetjes hangen overal

Onderweg van Kathmandu naar Chitwan

Hangbruggen boven de rivier

Het is niet ongewoon dat mensen de dag om 4 uur in de ochtend beginnen en dus draaide ik me in de resort te Chitwan nog een keer om toen ik het geluid van brekende takken hoorde.

Later bleek dat het deze keer een ontsnapte olifant was met lekkere trek.

Langs de weg in het dorp

Olifanten als vervoer

Lopen, met de kano en de jeep, een dagje in het Chitwan national park