Intenser leven te Nepal

In het boek “Zwevend op een lotusblad” vertelt Mary Paterson, een Amerikaanse vrouw over haar retraite van 40 dagen bij de boeddhistische Zenmeester Thich Nhat Hanh. Ze leefde, werkte en mediteerde bij de monniken in Plum Village, het klooster in de Franse Bordeaux.

Het boek past goed bij mijn leven hier, in deze omgeving, in dit land, op dit moment.

oké dit is Plum Village niet...

Ik zit niet in een klooster in Frankrijk, ik mediteer niet uren zittend op een kussen met een enorm Boeddha beeld voor me… ik help niet in de keuken (behalve dat ik heel af en toe kook) en een enkele keer heb ik op het land geholpen…

Leven doe ik wel en meditatief is het zeker. De rustige dorpsstraatjes en de bezigheden van de bewoners stralen allemaal een intensiteit uit, het lijkt of iedereen de kunst van leven begrijpt.

Leven in het hier en in het nu!!!

Als de mensen eten, dan eten ze. Als ze koken, dan koken ze. Praten ze, dan praten ze. Ze maken bamboe manden met aandacht en halen volledig in het moment de mais uit de kolven. Hetzelfde met het voeren van de dieren, het werken op het land of het "douchen" bij de waterpomp.

Daarbij lijkt het of er niet veel blijft hangen van dingen die gebeurd zijn en men niet echt bezig is met wat er gaat komen.

Vandaag is vandaag, nu is nu en nu is hét leef moment. Daarbij voelt het hier vredig, de mensen zijn warm,  lachen veel en graag, ze nemen de tijd en geven de tijd ook… En deze ervaring in combi met het boek, wat hier volledig over gaat geeft een heel goed gevoel.

Dus weer voel ik me een geluksvogel, die hier is komen aanvliegen en voor een periode van 2 keer 40 dagen mag meeleven en ervaren hoe waardevol het leven is. En hoe weinig middelen er nodig zijn om het goed te hebben.

De scholen blijven een uitdaging en een leerschool. Als ik net denk een goeie draai te hebben gevonden met leerkrachten en leerlingen verandert er wel weer iets. Het makkelijkst is het dan om het op het systeem te gooien. Helaas gaat dat ook niet meer echt op, zeker niet met het boeddhistische boek in de handen… vragen die nu langs komen zijn meer op mezelf gericht…

Hoe zit het met mijn kennis, mijn vaardigheden, mijn inlevingsvermogen, mijn arrogantie, en mijn oordelen? Ben ik flexibel?  Zie ik mezelf in de ander en de ander in mij??

3 maanden is kort om alle in en outs van de scholen in een dorpje in Nepal te leren kennen, wat ik wel leer is meer aandacht, meer kijken, meer luisteren zonder oordelen en dat is al heel wat!!!

Twee keer veertig dagen

Inmiddels ben ik over de helft van mijn tijd hier in Nepal. 
Ik heb ongeveer 40 dagen achter me en nog 40 te gaan.

Vorige week een paar dagen Kathmandu, een paar dagen lopen in de bergen, een bruiloft en een paar dagen naar school, dan komt er weer van alles langs…

Kathamandu is een ongelooflijk bijzondere maar smerige stad.

Vooral het stof, de gassen van auto's, rotzooi en lijkverbranding en al het andere gas dat blijft hangen in het dal tussen de bergen voelt heel beroerd en haakt in je keel en neus. Een kapje is geen overbodige luxe.

De bergen zijn een verademing.

Een dag omhoog en een dag omlaag zorgt wel voor knikkende knieën 

en later behoorlijke spierpijn.

en dus bijna strompelend de laatste brug over.

Zitten en kijken al wachtend op de bus terug naar Parsouni. 

Een bruiloft. 

We zijn er nog niet uit of  een "arranged" of een "love" huwelijk beter is op de lange termijn

Meestal past het wel aardig. 

Op een drukke marktdag is het echt proppen in, op, achter en aan de jeep naar Parsouni

Thuis krijgen zowel wij als de zwervende buurman eten...

Weer naar de schooltjes

Ik bedenk me wat er met me gebeurt hier. Er is tijd genoeg om te bezinnen en de volgende vragen komen langs… wat beweegt me hier, wat doe ik hier… wat leer ik hier… waar draait het om in het leven, wat breng ik hier en wat neem ik straks mee?

Ik heb van Douwe een boek geleend waar ik vandaag in ben begonnen “zwevend op een lotusblad”

(Volgens verscheidene spirituele tradities kost het veertig dagen om een gewoonte af te leren. De interval van veertig dagen wordt omschreven als de perfecte hoeveelheid tijd om de waarheid te ontdekken). 
klik hier

Ik ben benieuwd...

Muziek en andere dorpsgeluiden

Beetje bij beetje is het steeds meer thuiskomen en krijg ik er familie en vrienden bij plus weer een andere kijk op leven en lessen.

Ik ben een kat uit de boom kijker, eigenlijk altijd al geweest… Ik hou er niet van mij op te dringen in nieuwe situaties neem ik een stapje terug tot ik snap hoe het er toe gaat.

Eigenlijk kan ik me best in het diepe storten maar voor ik dan leer zwemmen duurt even.

Intussen heb ik mijn ogen en oren open. Het leven hier kent verschillende geluiden.

De heerlijke stilte in het land en langs de rivier en de steeds verrassende geluiden op de paden door het dorp.

Het geluid van eenden, jonge geiten, een buffel, water kletterend uit een waterpomp, het schuren van de maalstenen, het schudden van de mosterdzaad schalen. De mensen zijn hier in het dorp niet luidruchtig, er wordt nauwelijks geschreeuwd. Eigenlijk voelt het hier heel vredig, harmonieus en veilig.

 

De radio van oma om 4 uur in de ochtend  is stil, niet omdat de elektriciteit ermee is opgehouden (wat ik wel soms stilletje wenste…) maar omdat ze is ingeseind door haar zoon, de lokale coördinator die afgelopen weekend uit Kathmandu over was.  toch ben ik vaak zo rond 5 uur wakker… wonderlijk hoe snel een mens een ander ritme aan kan nemen.

Dit is de tijd van bruiloften wat betekent dat er regelmatig vanaf heul vroeg tot heul laat een dikke bas de rust verstoort, keihard. Ik  probeer ervan in trans te gaan maar dat lukte me nog niet om 5 uur in de ochtend.                 

    

Dan grijp ik naar de smartfoon en vooral in het weekend  is mijn buurman Nooitgedacht nog op

ff bij-chatten over Nooitgedacht, leven en dromen en dan verstop ik me nog even onder mijn laken met de vingers in mijn oren.

Wat dat betreft is elektriciteit een drama in een dorp als dit... doe mij maar de elektro-loze oude tijd!!! 

                             

Ik vind bijna alles leuk en steeds leuker hier in Nepal., De muziek sofar kan me echter  meestal niet bekoren. Behalve dan het Nepalese volkslied en een lied voor de Goden die klokslag 5 uur na elkaar worden ingezet. Maja dat hoor ik nu niet meer…  

                  

Op school is er ook genoeg geluid. Het begint met de schoolbel, Hard en lang wordt er met een enorme schroef op een ijzeren ring geslagen. het geluid gaat me door merg en been. De kinderen gaan in rijen van eigen klas staan en er worden met een scheidsrechters fluitje commando's door gefloten, waarop de kinderen allemaal synchroon yoga bewegingen maken. Tot een van mijn favoriete momenten aanbreekt; het Nepalese volkslied, net als in Tanzania krijg ik er vaak kippenvel van. Het wordt met zoveel vuur en zoveel overgave gezongen... echt mooi om te zien en horen.

             

Op de 3 schooltjes snap ik verder steeds beter hoe het er toe gaat…

Systeem kan ik er nog niet in vinden, wel weten steeds meer teachers van de grote school mij te vinden... Een teacher vraagt of ik in haar of zijn klas wil kijken  (wat ik graag wil want ik ben benieuwd naar de verschillende manieren van lesgeven). Als ik in een nieuwe klas kom gaat het ongeveer zo: De teacher verontschuldigt zich in matig Engels dat de leerlingen zo heel zwak zijn. Ik stel mezelf voor: My name is…. What is your name? en dan een rondje zodat alle kinderen zichzelf een keer hebben gehoord. Dit ook met: Where do you live? En Where do you come from? En dan komt de vraag van een leerling ingefluisterd door de teacher: Miss, do you want to teach us????

De beste lessen zijn dan als de teacher in de klas blijft en de leerlingen uitleg geeft als ze het in het Engels niet snappen. dan is eigenlijk iedereen blij na de les. :)

---

Volgens mijn buurman was het vandaag ook mooi, grijs weer en lag er nog voor de helft ijs op mijn meer. Tegen de duisternis begon er mist uit het meer op te stijgen terwijl er wat vroege voorjaar vogel geluiden klonken. hij was er alleen en genoot ervan. 

  Ik verheug me ook weer op het voorjaar thuis!!!!!    

Omgeven door prachtige mensen

Inmiddels zijn er een paar weken voorbij. Het dorp is elke keer weer als een levend  tropisch buitenmuseum. 

Terwijl ik me dit bedenk besef ik hoever wij, gemiddelde Nederlanders, van de basis af zijn. 

Met de handen eten vinden wij vies, terwijl handen hier als een gift van God zijn gegeven om mee te eten. Kinderen refereren glimmende dingen niet meer aan glimwormpjes maar aan "glow in de dark" speelgoed, en ik denk bij het zien van het leven van de meeste mensen op aarde aan een museum....

Ik heb me deze afgelopen weken regelmatig afgevraagd wat ik hier kom doen...

Eigenlijk gaat alles best heel oké, maar ik mis actie... teveel uur weinig tot  niks te doen en mijns inziens te weinig structuur in de les momenten. 

                                        

Officieel zijn de lessen 6 dagen in de week van 10 tot 4 en die doe ik samen met verschillende docenten. Er is echter geen pijl op te trekken, per dag verandert alles weer

                       

De lessen lijken zowel voor docenten als voor leerlingen wel facultatief. ...  

                     

Soms word ik een klas in gestuurd met een in mijn ogen veelte moeilijk boek, dan improviseer ik wat. Dat gaat ene keer goed andere keer matig.

Een andere keer bereid ik met een docent een les voor die dan toch weer volledig anders wordt gegeven.

                        

Dus ik hinkelde toch wel een beetje op 2 benen.                         

Hoe kan ik mijn tijd hier zinvol vullen...  

Ik ben in de vrije avond uren oa. foto's aan het uitzoeken van de afgelopen 10 jaar en mijn bestanden aan het ordenen, Wat wel nodig was maar waar ik niet zo nodig hier voor hoef te zijn.

                    

Ook veel tijd om te bezinnen. Of ik daar nog 2 maanden voor nodig heb, heb ik me dikwijls afgevraagd afgelopen tijd.... Afrika was ook al soort van bezinning voor mij.

En toch... Omgeven door prachtige mensen, in een idyllisch stukje Nepal. Het contact en het vertrouwde wat groeit met de mensen hier, met steeds meer Engels, met een paar woorden Nepalees en ook met gevoel, een glimlach en gebaren bij gebrek aan gemeenschappelijke taal. De tijd die hier is voor elkaar, de ruimte. Het zelfvoorzienende waardoor ik telkens andere ambachten zie bij de huisjes langs het pad naar school. Het gastvrije, het vriendelijke, de blije gezichten en het gemak waarmee de mensen hier met weinig lijken te leven. De schoonheid en de enorme rijkdom daarin.

Dit alles doet me beseffen dat in ieder geval voor mij een maand te kort zou zijn om het volledig van binnenuit te kunnen beleven. Dus... Ik blijf nog even hier!!!

Vandaag werd de Godin van de kennis vereerd, geen les, wel een ceremonie.

                       

weekendje Chitwan

Met Chitwan bedoel ik dan de plek Sauraha waar de toeristen komen, zo ongeveer 3 uur met de bus van "mijn dorp" Prasouni. Deze tijd zijn er vooral veel mensen uit Nepal zelf, uit India en uit China.

De busrit is net als in Afrika een belevenis. Geen zicht op de bestuurder en de weg (wat door overvolle bussen meestal geen probleem is) geeft de meeste rust.

Een vluchteling uit Tibet verkoopt armbanden en kettingen. Ze woont hier al 18 jaar en een verblijfsvergunning zit er niet in.

Olifanten worden klaargemaakt voor toeristen...

Ook ossen worden ingezet voor het vermaak van toeristen

Waterbuffels steken de rivier over, net als de neushoorns trouwens.

In de verte de himals (Nepalees voor bergen)

en voor ons natuurlijk een luxe resort, met zwembad en een warme douche...

De was aan het hek

Een ideetje voor op mijn eigen terrein ergens tussen de bomen

en dan een biertje aan de rivier met Europees gezelschap

Het leven is een plaatje...