Oma (hazur ama) is er altijd bij als ik eet.
Ze kijkt wat ik eet, hoe ik eet en hoeveel ik
eet.
Wat is nooit een probleem. Haar zoon, schoondochter en kleindochters kunnen
heerlijk koken.
Met lepel of vork eten vindt ze maar niks en een grote grijns
verschijnt op haar gezicht als het me lukt eens flink met de handen te eten.
Als ik alles niet op krijg, kijkt ze me meewarig aan en wijst naar mijn buik.
Volgens mij vindt ze dat er veel meer in past.
Tussendoor oefenen we wat
Nepalees:
shuva bihaani goeie morgen
dhanyabaad dank je wel
mitho chha heerlijk is het
raamro goed
taatopaani heet water
pheribhetaulaa tot ziens
Geen opmerkingen:
Een reactie posten