Intenser leven te Nepal

In het boek “Zwevend op een lotusblad” vertelt Mary Paterson, een Amerikaanse vrouw over haar retraite van 40 dagen bij de boeddhistische Zenmeester Thich Nhat Hanh. Ze leefde, werkte en mediteerde bij de monniken in Plum Village, het klooster in de Franse Bordeaux.

Het boek past goed bij mijn leven hier, in deze omgeving, in dit land, op dit moment.

oké dit is Plum Village niet...

Ik zit niet in een klooster in Frankrijk, ik mediteer niet uren zittend op een kussen met een enorm Boeddha beeld voor me… ik help niet in de keuken (behalve dat ik heel af en toe kook) en een enkele keer heb ik op het land geholpen…

Leven doe ik wel en meditatief is het zeker. De rustige dorpsstraatjes en de bezigheden van de bewoners stralen allemaal een intensiteit uit, het lijkt of iedereen de kunst van leven begrijpt.

Leven in het hier en in het nu!!!

Als de mensen eten, dan eten ze. Als ze koken, dan koken ze. Praten ze, dan praten ze. Ze maken bamboe manden met aandacht en halen volledig in het moment de mais uit de kolven. Hetzelfde met het voeren van de dieren, het werken op het land of het "douchen" bij de waterpomp.

Daarbij lijkt het of er niet veel blijft hangen van dingen die gebeurd zijn en men niet echt bezig is met wat er gaat komen.

Vandaag is vandaag, nu is nu en nu is hét leef moment. Daarbij voelt het hier vredig, de mensen zijn warm,  lachen veel en graag, ze nemen de tijd en geven de tijd ook… En deze ervaring in combi met het boek, wat hier volledig over gaat geeft een heel goed gevoel.

Dus weer voel ik me een geluksvogel, die hier is komen aanvliegen en voor een periode van 2 keer 40 dagen mag meeleven en ervaren hoe waardevol het leven is. En hoe weinig middelen er nodig zijn om het goed te hebben.

De scholen blijven een uitdaging en een leerschool. Als ik net denk een goeie draai te hebben gevonden met leerkrachten en leerlingen verandert er wel weer iets. Het makkelijkst is het dan om het op het systeem te gooien. Helaas gaat dat ook niet meer echt op, zeker niet met het boeddhistische boek in de handen… vragen die nu langs komen zijn meer op mezelf gericht…

Hoe zit het met mijn kennis, mijn vaardigheden, mijn inlevingsvermogen, mijn arrogantie, en mijn oordelen? Ben ik flexibel?  Zie ik mezelf in de ander en de ander in mij??

3 maanden is kort om alle in en outs van de scholen in een dorpje in Nepal te leren kennen, wat ik wel leer is meer aandacht, meer kijken, meer luisteren zonder oordelen en dat is al heel wat!!!